Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2019

Νέος Διαγωνισμός Διηγήματος

Σου αρέσει το διάβασμα αλλά και η γραφή?
Μπορείς να διακρίνεις ''Αντιθέσεις''?
Θέλεις με έμπνευση τις ''Αντιθέσεις'' να γράψεις το δικό σου διήγημα?
Πάρτε μέρος στον διαγωνισμό διηγήματος με θέμα ''Αντιθέσεις''!

Επιτροπή: Γιάννης Ξανθούλης- συγγραφέας
Κωνσταντίνος Μπούρας-ποιητής
Διονύσης Μαρίνος -συγγραφέας

Διάρκεια διαγωνισμού: Κανονικά ο διαγωνισμός θα έληγε στις 31 Μαϊου αλλά πήρε παράταση μέχρι 14 Ιουνίου.

Όροι συμμετοχής

Ένα διήγημα ως 400 λέξεις σε μορφή word.
O τίτλος θα πρέπει να είναι της μορφής: επώνυμο_όνομα_τίτλος διηγήματος με λατινικούς χαρακτήρες πχ (papadopoulos_nikos_titlos_diigimatos).
Στο ίδιο αρχείο, κάτω από το διήγημα, θα πρέπει να ακολουθεί ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα ως 100 λέξεις.

Ανακοίνωση νικητών

Οι νικητές θα ανακοινωθούν το φθινόπωρο στο IANOS CAFE, σε μια βραδιά αφιερωμένη στο διήγημα.

Βραβεία

Τα 50 καλύτερα διηγήματα θα κυκλοφορήσουν σε μια ειδική συλλογή διηγημάτων των εκδόσεων Ιανός.
Τα 10 καλύτερα διηγήματα θα διαβαστούν την βραδιά ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων.

Αίτηση Συμμετοχής  ΕΔΩ

Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2019

Διήγημα: Επιτέλους Ήρθες

Κάθε απόγευμα, η Ζωή έβγαινε στην βεράντα.

Καθόταν στην μεγάλη κουνιστή πολυθρόνα και έβλεπε τον ήλιο να δίνει υποσχέσεις λίγο πριν να τις αθετήσει.

Να γοητεύει πριν να απογοητεύσει.

Να κάνει αισθητή την παρουσία του πριν να χαθεί πίσω από τα βουνά.

Ο ήλιος της θύμιζε τον Φώτη.

Τον Φώτη που ξύπνησε μέσα της το πάθος που είχε μάθει να πνίγει και την τρυφερότητα που είχε μάθει να τσιγκουνεύεται.

Τον Φώτη που θα την παντρευόταν και θα έκαναν μαζί πολλά παιδιά.

Τον Φώτη που θα ήταν πάντα εκεί ακόμα κι όταν όλοι οι άλλοι θα είχαν φύγει.

Πέρασαν μαζί ένα καλοκαίρι. Θυμάται τα πάντα η Ζωή. Κάθε χάδι, κάθε φιλί, κάθε βλέμμα, κάθε αγκαλιά. Βλεπει σκηνές από τη ζωή τους συνεχώς μπροστά της. Και δεν μπορεί να πατήσει ούτε pause ούτε rewind. Είναι καταδικασμένη να ζει τα πάντα ξανά και ξανά. Από την αρχή ως το τέλος.

Όχι, όχι...δεν υπάρχει τέλος.  Η Ζωή δεν το δέχεται. Ποτέ δεν θα το δεχτεί.  Ο Φώτης θα ξαναγυρίσει. Θα  της εξηγήσει γιατί αναγκάστηκε να φύγει πριν από είκοσι χρόνια. Σίγουρα δεν το ήθελε. Σίγουρα το μετάνιωσε. Σίγουρα την σκεφτόταν κάθε μέρα όπως αυτή. Απλά δεν μπορούσε, για κάποιο λόγο να γυρίσει. Θα μπορέσει όμως. Πρέπει να μπορέσει.

Το ξέρει καλά η Ζωή ότι δεν μπορεί να γελάστηκε έτσι.  Να της είπαν ψέματα και τα μάτια του και τα χέρια του, και τα χείλη του και η αγκαλιά του?  Όλοι μαζί συνεννοημένοι να την κοροιδέψουν? Γιατί? Τι τους έκανε?

Κάθε απόγευμα κάθεται και βλέπει τον ήλιο που της θυμίζει τον Φώτη και μιλάει στον ήλιο αφού δεν μπορεί να μιλήσει στον Φώτη. Τον παρακαλεί να γυρίσει και να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρα που έκαναν.Να ζήσουν τη ζωή που ήθελαν, τη ζωή που η μοίρα τους στέρησε να την πάρουν πίσω πρέπει.  Πρέπει να την πάρουν την ζωή πίσω πριν προλάβει να τους ξαναφύγει μέσα από τα χέρια αυτή.

Ένα απόγευμα ο ήλιος εμφανίστηκε δειλά. Σαν κάτι να ήθελε να πει αλλά να φοβόταν να το πει. Έβγαινε και κρυβόταν και μετά ξαναέβγαινε και μετά ξανακρυβόταν.  Και ξαφνικά ή Ζωή είδε το πρόσωπό του Φώτη μέσα από τα βουνά. Καθόταν δίπλα στον ήλιο και την προσκαλούσε να έρθει κοντά του.  Η Ζωή χαμογέλασε, έκλεισε τα μάτια και πήγε κοντά του.  Η κουνιστή πολυθρόνα έμεινε να κουνιέται μόνη της με τον αγέρα.



Κυριακή, 26 Μαΐου 2019

Διήγημα: Είκοσι Τηλεφωνήματα


Από χθες σου τηλεφωνώ.
Είκοσι τηλεφωνήματα.
Καμιά απάντηση.
Ξέρω την απάντηση.
Ήσουν μαζί της.
Με αυτή την καινούρια υπάλληλο στο γραφείο. 
Αυτή την άσχημη,  αυτή την αγέλαστη, αυτή που δεν χωνεύεις.
Αυτή που έχεις ερωτευτεί.


Σας παρακολούθησα χθες.
Σε περίμενε έξω από το γραφείο.
Όμορφη. Με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της. Ένα χαμόγελο που έγινε ακόμα μεγαλύτερο όταν ήρθες και τη φίλησες στο μάγουλο. 

Μπήκατε στο αυτοκίνητό του. Πήγατε στο αγαπημένο ΜΑΣ εστιατόριο. 

Κάθισα σε ένα τραπέζι ακριανό. Δεν με είδατε. Ο ένας έβλεπε μόνο τα μάτια του άλλου. Τα δάχτυλά σας δεν άντεχαν λεπτό χώρια. 

Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Τόσο δυνατά που φοβήθηκα ότι θα την ακούσετε. Βγήκα τρέχοντας από το εστιατόριο. 

Περπάταγα ώρες πολλές σε δρόμους που δεν ήξερα. Θολές εικόνες από αυτοκίνητα και περαστικούς. Φωνές και κορναρίσματα ακούγονταν από μακριά.  Ο θάνατος να είναι τόσο κοντά μου αλλά να φοβάται για κάποιον λόγο να με πλησιάσει.

Άρχισε να βρέχει. Τα δάκρυά μου ενώθηκαν με τις σταγόνες της βροχής.

Ξημέρωσε. Τα βήματά μου με έφεραν έξω από την πόρτα σου. 
Θέλω να μου πεις πως έχω δίκιο. Πως δεν με αγαπάς πιά.
Αλλά θέλω και να μου πεις πως έχω άδικο. Πως μόνο εμένα αγαπάς. 
Θέλω να μου πεις την αλήθεια. 
Ή ένα ψέμα που να μοιάζει με την αλήθεια. 

Χτυπάω το κουδούνι. Μου ανοίγει αυτή. 
Της λέω ότι είμαι η κοπέλα του. 
Μου λέει ότι είναι η αδελφή του. 
Και πως αυτός ξέχασε το κινητό στο εστιατόριο χθες και πήγε να το πάρει. 
Θα γυρίσει σύντομα. 


Σάββατο, 11 Μαΐου 2019

Διήγημα: Εκκρεμότητα

Ο Άλκης ξυπνά. Με το δεξί του χέρι ακουμπά το σεντόνι δίπλα του. Το χαϊδεύει. Αρπάζει το μαξιλάρι δίπλα του και το αγκαλιάζει σφιχτά. Το χαϊδεύει και αυτό καθώς το κρατά σφιχτά στην αγκαλιά του.

Πηγαίνει στην κουζίνα.  Κάθεται στην καρέκλα από τα δεξιά. Αγκαλιάζει την κούπα με τον καφέ του και ρουφά αργά,  κοιτώντας συνεχώς την απέναντι, αδειανή καρέκλα.

Μετά πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρα. Ανοίγει μια ντουλάπα με γυναικεία ρούχα. Τα χαϊδεύει και αυτά, ένα προς ένα, αργά, αργά. Πιάνει μερικά στα χέρια του και τα μυρίζει, αναστενάζοντας.

Ντυμένος με ένα ακριβό, βελούδινο μαύρο κοστούμι, ο Άλκης πλησιάζει στην πόρτα του σπιτιού. Λίγο πριν την ανοίξει, γυρίζει και κοιτάζει μια φωτογραφία σε ένα κομοδίνο. Είναι η φωτογραφία μιας όμορφης κοπέλας που του χαμογελά γλυκά. Πλησιάζει και φιλά τη φωτογραφία.   Αμέσως μετά ανοίγει την πόρτα και φεύγει.

Έξω από την πόρτα ενός γραφείου με την χρυσή επιγραφή '' ΆΛΚΗΣ ΚΟΜΝΗΝΟΣ-ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ''  βρίσκεται ο Μηνάς. Χτυπά δειλά την πόρτα και ανοίγει. Ο Άλκης του κάνει νόημα να περάσει και να κάτσει. Μετά από δευτερόλεπτα δισταγμού, ο Μηνάς κάθεται.

- Κύριε διευθυντά, θα ήθελα και πάλι να σας ευχαριστήσω  που μου δώσατε τη θέση του γραφίστα.  Ξέρω ότι υπήρχαν πολλοί  άλλοι αξιόλογοι υποψήφιοι με μεγαλύτερη και σημαντικότερη προϋπηρεσία από εμένα. Ξέρω ότι εσείς επιμένατε για την πρόσληψή μου. Και ειλικρινά δεν ξέρω γιατί με επιλέξατε...

Ο Άλκης χαμογελά καθησυχαστικά.

- Διέκρινα σε εσάς ένα πάθος για δουλειά που σπανίζει, κάτι που για μένα έχει ιδιαίτερη σημασία.Διαβάζω καλά τους ανθρώπους και είμαι σίγουρος ότι έχω κάνει τη σωστή επιλογή.

- Θα σας αποδείξω ότι δεν κάνετε λάθος για εμένα.

Ο Άλκης καρφώνει τα μάτια του στα  μάτια του Μηνά που με τη σειρά του καρφώνει τα μάτια του στο πάτωμα.

- Είμαι σίγουρος ότι δεν έχω κάνει λάθος για εσάς.

Ο Μηνάς χαμογελά.

Να πηγαίνω στη δουλειά μου λοιπόν...

Ο Άλκης γνέφει καταφατικά.

Καθώς ο Μηνάς γυρίζει την πλάτη και απομακρύνεται από το γραφείο του Άλκη, ο Άλκης τον  παρακολουθεί. Το βλέμμα του είναι γεμάτο μίσος.

ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕΤΑ

Ο Άλκης ακολουθεί διακριτικά με το αυτοκίνητό του το αυτοκίνητο του Μηνά. Τον βλέπει να σταματάει έξω από  μια μονοκατοικία. Είναι η έβδομη φορά που τον παρακολουθεί και είναι πλέον σίγουρος ότι είναι το σπίτι του Μηνά.

Παρκάρει προσεχτικά σε ένα κοντινό στενό. Βγάζει κιάλια και παρακολουθεί τον Μηνά. Για έβδομη συνεχόμενη φορά βγαίνει από το αυτοκίνητο και κατευθύνεται προς τον Μηνά. Και για έβδομη συνεχόμενη φορά το μετανιώνει και γυρίζει πίσω. Μπαίνει στο αυτοκίνητό του και συνεχίζει να παρακολουθεί τον Μηνά με τα κιάλια.

FLASHBACK-ΈΝΑ ΧΡΟΝΟ ΠΡΙΝ

Ο Άλκης είναι στο σαλόνι με την γυναίκα του την Αγγελική. Είναι η γυναίκα της φωτογραφίας.

- Αγάπη μου, πήγαινε στο αυτοκίνητο να με περιμένεις.  Να βρω κάτι φακέλους που θέλω για τη δουλειά και θα έρθω.

Η Αγγελική τον πλησιάζει από πίσω και τον φιλά πεταχτά στο λαιμό.

- Να μη μείνω να σε βοηθήσω?

- Όχι αγάπη μου, δεν ξέρεις τι ακριβώς ψάχνω. Θα μπερδευτείς και θα αγχωθείς. Πήγαινε στο αυτοκίνητο, σε δέκα λεπτά θα έχω έρθει.

Η Αγγελική  αναστενάζει και τυλίγει τα χέρια της γύρω από το λαιμό του. Άλκη. Φιλιούνται βιαστικά και χαμογελούν ο ένας στον άλλον.

Η Αγγελική βγαίνει στο δρόμο και περιμένει να περάσουν τα αυτοκίνητα για να περάσει απέναντι.

Ενώ ψάχνει για τους φακέλους του, ο Άλκης ακούει το κινητό της Αγγελικής να χτυπά μέσα στο σπίτι. Το παίρνει και ανοίγει την πόρτα φωνάζοντας το όνομά της για να της το δώσει.

Καθώς η Αγγελική διασχίζει το δρόμο για να περάσει απέναντι και να μπει στο αυτοκίνητο του Άλκη, ένα άλλο αυτοκίνητο έρχεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα από αριστερά και την χτυπά. Ο Άλκης βλέπει το κεφάλι της Αγγελικής να διαχωρίζεται από το σώμα της. Χέρια και πόδια σκορπίζονται δεξιά και αριστερά. Το κινητό του πέφτει από τα χέρια και σπάει.  Ουρλιάζει σαν πληγωμένο ζώο.

Ο οδηγός του αυτοκινήτου βγαίνει από το αυτοκίνητο και κάνει εμετό. Ο Άλκης προλαβαίνει να τον δει στιγμιαία. Είναι ο Μηνάς.

Ο Μηνάς ξαναμπαίνει στο αυτοκίνητο και απομακρύνεται με την ίδια ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Ο Άλκης σκουπίζει βιαστικά με την παλάμη του χεριού του τα μάτια του που έχουν πλημμυρίσει με δάκρυα και τον τυφλώνουν. Ένα χρόνο περίμενε αυτή τη στιγμή. Εδώ και μια εβδομάδα προσπαθεί να βρει το θάρρος να κάνει αυτό που πρέπει και δεν τα καταφέρνει.  Ξέρει ότι σε δύο ώρες ο Μηνάς θα κατέβει να αγοράσει τσιγάρα από το περίπτερο όπως κάθε μέρα.. Έχει μάθει πια το πρόγραμμά του.  Δεν πρέπει να δειλιάσει.

Μόλις βλέπει τον Μηνά να βγαίνει από το σπίτι, αναπτύσσει μεγάλη ταχύτητα με το αυτοκίνητο και πέφτει πάνω του. Βγαίνει έξω και τον πλησιάζει. Μόλις βεβαιωθεί ότι είναι νεκρός, μπαίνει στο αυτοκίνητό του και εξαφανίζεται.

Ο ήλιος μόλις έχει δύσει. Ο  Άλκης βρίσκεται σε μια ερημική παραλία. Τα δάκρυα τρέχουν βροχή , τον τυφλώνουν. Ξέρει όμως ότι βλέπει πιο καθαρά από ποτέ.

Τώρα μπορώ να έρθω κοντά σου Αγγελική...τώρα που ξέρω ότι ηρέμησε η ψυχή σου, μπορώ να έρθω κοντά σου, αγάπη μου...

Αρχίζει να περπατά με τα ρούχα μέσα στη θάλασσα. Χαμογελά. Προχωρά αργά αλλά σταθερά, μέχρι που η θάλασσα τον καταπίνει.




Πέμπτη, 9 Μαΐου 2019

Διπλός Διαγωνισμός-Bookgiveaway

Ώρα για διαγωνισμό με διπλό bookgiveaway! Ο φίλος και συγγραφέας Θάνος Κουλουβάκης δωρίζει δυο αντίτυπα των ποιητικών του συλλογών  Ώρα Κοινής Φασαρίας και Scelus σε δυο τυχερούς! Για να συμμετέχετε στον διαγωνισμό δείτε το νέο μου post στο  Instagram @marypapas2

Καλή επιτυχία! 


Κυριακή, 5 Μαΐου 2019

Οι ιστορίες μου στο Ράφι

 Πολύ σύντομα θα αρχίσω να μοιράζομαι διηγήματα εδώ στο blog μου....κάθε εβδομάδα θα δημοσιεύω και μια ιστορία...κάποιες φορές και δύο ιστορίες.... Πριν να το κάνω όμως αυτό, σας δίνω τη δυνατότητα να διαβάσετε δύο ιστορίες που έχω γράψει σε ένα υπέροχο blog to www.storafi.com. 



Καλή ανάγνωση και θα χαρώ πολύ να αφήσετε κάποιο σχόλιο και να μου πείτε πώς σας φάνηκαν οι ιστορίες! 

Παρουσίαση Βιβλίου Scelus του Θάνου Κουλουβάκη

Με πολύ χαρά ανακοινώνω την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής Scelus του συγγραφέα και φίλου Θάνου Κουλουβάκη από τις εκδόσεις Αρινόη,  σήμερα Κυριακή 5 Μάϊου 2019 στον πολυχώρο Θέσις 7 , Αγίου Φιλίππου 7 στο Μοναστηράκι.  Αν βρίσκεστε στην Αθήνα, είναι μια υπέροχη ευκαιρία να ακούσετε αποσπάσματα του βιβλίου, να συνομιλήσετε με τον συγγραφέα και να αγοράσετε το βιβλίο.